ดนตรีกับสมอง

ทัศนคติหรือความเชื่อที่ว่า ความสามารถทางดนตรีเป็น "พรสวรรค์" ที่มีมาแต่เดิม ปัจจุบันได้เปลี่ยนไป ดนตรีปลูกฝังให้เกิดขึ้นได้ เพราะสมองพร้อมที่จะรับข้อมูลทางดนตรีอยู่แล้ว การทดลองในประเทศเยอรมัน (Stefan Koalsch, and et al, 2000) โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับ "ดนตรีศึกษา" และไม่เคยเล่นเครื่องดนตรีชนิดใด ฟังชุดของคอร์ด (Chord Series) ในบันไดเสียงต่างๆ ที่ผู้วิจัยจัดให้มีความต่อเนื่องที่เหมาะสมและไม่เหมาะสม กลุ่มตัวอย่างทั้งหมดไม่สามารถแยกความแตกต่างดังกล่าวได้ แต่จากการตรวจสอบคลื่นไฟฟ้าในสมอง พบว่า มีปฏิกิริยาตอบรับกับชุดของคอร์ดที่เหมาะสม และมีปฏิกิริยาต่อต้านชุดของคอร์ดที่ไม่เหมาะสม แสดงให้เห็นว่าสมองสามารถรับข้อมูลและแยกแยะข้อมูลเกี่ยวกับดนตรีได้ ข้อค้นพบใหม่อีกประการหนึ่งก็คือ ความสามารถทางดนตรีไม่ได้เกิดจากการทำงานของสมองข้างขวาตามที่เข้าใจ แต่เป็นการร่วมมือประสานกันของสมองทั้งสองข้าง โดยผลัดกันทำหน้าที่ตามลักษณะของดนตรี เปรียบเทียบได้กับการบรรเลงดนตรีในวงซิมโฟนีออร์เคสตร้า (Editor, 1994) นอกจากนี้ยังมีงานวิจัยที่แสดงให้เห็นว่า การฝึกปฏิบัติเครื่องดนตรีของเด็ก (เริ่มฝึกตั้งแต่อายุต่ำกว่า 10 ปี) จะมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับการเพิ่มขนาดของพื้นผิวสมอง (Cortex) ซึ่งจะทำให้เด็กมีศักยภาพที่จะเรียนรู้ได้เร็วยิ่งขึ้น (Editor, 1995) การสำรวจสภาวะของสุขภาพและการมีอายุยืนยาว (Longevity) ของประชาชนในประเทศสวีเดน พบว่า การเล่นดนตรีหรือการร่วมขับร้องเพลงในวงขับร้องประสานเสียงมีความสัมพันธ์ทางบวกกับสุขภาพและการมีอายุยืนยาว (Lars Olov Bygren. et al, 1996) การใช้ดนตรีบำบัด (Music Therapy) ช่วยให้ผู้ที่ได้รับอุบัติเหตุทางสมองทำให้ไม่สามารถพูดได้กลับมาพูดได้อีกครั้ง (Pascal Belin, 1996) เป็นต้น


อ้างอิง : http://158.108.70.5/emagazine/emagazine1/musics_03.html